Hindi ko maalala kung kailan huling magmugto ang mga mata ko ng ganito. Kung kailan ako nakapag open up sa mga tunay na nilalaman ng damdamin ko at ng isip ko. Kung kailan nagtiwala ako muli ng labas sa aking sarili. Ang hirap, pero mas mahirap ang magbigay ng tiwala uli sa mga tao, at mabigyan ng landas ng  gusto ko talagang tahakin.

Madami akong reservations at sa totoo lang hanggang ngayon ay marami pa rin akong reservations, at maraming factors para dun. Nandyan yung takot ko para sa kaligtasan ko, ang lalo pang malayo ang aking pamilya at kung paano ako makikitungo sa mga  tao.  Pero andun din ang yung saya na sa wakas ay mawawala yung mga taong di ako komportable.

Yung paghahanda din sa paglisan na ito ay maganda din para matanto ko din ang damdamin ko sa isang tao. Sa totoo lang, sa ngayon ay pinag-iisipan ko kung itutuloy ko pa ang pagpapahayg ng aking damdamin sa kanya. Ito yung panahon na hinahanap ko ang sarili ko, naghahanap ng direksyon at naghahanap ng pagkakataon para malaman pa ang i-uunlad ko at paano ko pa mapapa-unlad ang kahinaan ko.

Sa totoo lang, di ko matanto kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko para ipahayag ang damdamin ko sa tagal na gusto ko siya.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s